Tijdens een middagje “stake-out” in Het Vinne was ik volledig gefocust op wat er voor mijn lens gebeurde. Maar de natuur laat zich niet regisseren. Plots hoorde ik achter mij geritsel in het dorre gras en de oude bladeren.
Eerst zag ik niets; de camouflagekleuren van de indringer waren nagenoeg perfect. Maar na even goed turen, zag ik waarempel een kleine pad zitten die me doodleuk zat aan te kijken.
Het kereltje was duidelijk net uit zijn winterbed gekropen. Zijn ritme was nog wat aan de trage kant: tien seconden kruipen, gevolgd door tien minuten roerloos stilzitten om op te warmen in het eerste, deugddoende lentezonnetje. Voor mij als filmer was dat natuurlijk een geschenk uit de hemel. Geen snelle actie waar ik achteraan moest rennen, maar een geduldige figurant die alle tijd nam voor zijn debuut op beeld.
Bekijk de video van deze vroege gast hieronder:
