De afgelopen dagen waren druk. Bij toeval zag ik langs een van de vlonders in Het Vinne een blauwborst met voedsel in de snavel. Dat is meestal een teken om even post te vatten.
En jawel. Niet veel later volgde een onafgebroken komen en gaan van blauwborsten, telkens met insecten in de snavel.
Ik heb nog nooit zoveel foto’s van deze soort kunnen maken. En al zeker niet zoveel goede foto’s van zo dichtbij.
Toch bleef er ergens een wrang gevoel hangen.
De fotografie die ik het liefst doe, is eropuit trekken en zien wat er op mijn pad komt. Vervolgens proberen om in enkele seconden een foto te maken van een onverwachte ontmoeting. Dat is voor mij een belangrijk deel van de aantrekkingskracht: het zoeken, het ontdekken en het snelle reageren wanneer de kans zich voordoet.
Deze vorm van fotografie voelde bijna te gemakkelijk. De cocktail van neurotransmitters en hormonen die vrijkomt bij het zoeken en vinden van een onderwerp is duidelijk anders dan wanneer het onderwerp voortdurend voor je verschijnt. Blijkbaar ben ik sterker geconditioneerd aan die andere vorm van fotografie dan ik zelf dacht.
Uiteraard ben ik blij en dankbaar voor deze unieke kans. Het blijft bijzonder om een blauwborst van zo dichtbij te kunnen fotograferen.
En uiteindelijk kunnen we vooral genieten van de foto’s.
