Vandaag kwam ik op een vlonder in Het Vinne een harige vlinderrups tegen.
Gelukkig had ik zowel foto’s gemaakt met mijn vertrouwde 105mm macro als met een combinatie die je niet meteen met macrofotografie associeert: een Nikon Z9 met de 800mm PF en een 2x teleconverter.
Dat levert een brandpuntsafstand van 1600mm op.
De rups bevond zich op ongeveer 5,5 meter afstand.
Mijn verwachting was eenvoudig: de macrofoto zou winnen. En dat deed ze ook.
De 105mm toont meer detail in de haartjes, meer structuur in het lichaam en simpelweg meer vergroting.
Toch gebeurde er iets onverwachts.
Toen ik beide foto’s naast elkaar zette bleek de telefoto veel beter stand te houden dan ik ooit had verwacht.
Niet een beetje beter.
Veel beter.
Foto 1
Foto 2
De macrofoto wint duidelijk op detail.
Maar de telefoto toont nog steeds:
En dat op ISO 4000.
De meeste fotografen zien een 800mm als een lens voor vogels, vliegtuigen of de maan.
Macrofotografie hoort thuis bij een 105mm.
Dat dacht ik ook.
Tot ik deze foto’s naast elkaar zag.
Plots werd duidelijk dat een moderne 45 megapixel sensor gecombineerd met een extreem scherpe telelens veel dichter bij macrofotografie komt dan ik ooit had gedacht.
Niet beter.
Maar wel verrassend bruikbaar.
De grootste les zat uiteindelijk niet in de scherpte.
Met de macrolens moet je dichtbij komen.
Met de 800mm bleef ik gewoon staan.
Geen lenswissel.
Geen verstoring van het dier.
Geen gekruip op een vlonder.
Gewoon observeren en fotograferen.
Misschien is dat wel de grootste verrassing van allemaal.
Onderstaande foto’s tonen dezelfde rups.
De ene werd gemaakt met een klassieke macro-opstelling.
De andere met een 1600mm telelens vanop 5,5 meter afstand.
Welke foto heeft jouw voorkeur?
Edit: het blijkt een rups van de drinker te zijn. Foto toegevoegd van stacked macro (40 fotos) frontaal.
